getuigenis 1

Getuigenis : “Het ging van kwaad naar erger …”

 

Je kan hier een anonieme getuigenis lezen van een klant die ik een tijdje geleden bezocht.

Tot mijn verbazing kwam ik niet bij haar op bezoek voor tips en advies rond opruimen, maar kon ik haar helpen met te bevestigen dat ze terug op het goede pad was en fier mocht zijn op haarzelf.

Het harde en ongezonde verhaal van een uit de hand gelopen verslaving…

 

Herken je jezelf hierin op een of andere manier ? Of ken je iemand in deze situatie ?

Of heb je zelf ook een getuigenis rond opruimen / organiseren / poetsen / …

Neem gerust contact met mij op t.favache@quali-time.be , ik breng je graag in contact met elkaar !

Want samen sta je zo veel sterker !

Tina Favache, Opruimcoach

 

Ik ben een jonge vrouw van 29 jaar, ik ben altijd heel ordelijk geweest en poetsen heeft mij altijd gefascineerd.

Allerlei productjes en dergelijke, ik hou ervan om in een net huis te leven.

Alles op orde te hebben en structuur in m’n huishouden te hebben.

 

Een wondermiddel of toch niet ?

Enkele jaren geleden heb ik zoals vele ook Dettol ontdekt, wel te verstaan de pure variant.

Eerst poetste ik er gewoon de vloer mee. Uiteindelijk deed ik ook een beetje in m’n water voor het stof af te doen en voor ik het goed en wel besefte gebruikte ik het voor alles, echt alles, van het poetsen van vloeren tot het poetsen van kasten, servies en noem maar op.

Het ging zelfs zo ver dat ik elke dag een voet- en handbadje nam met Dettol en bleekwater. Zonder het echt te beseffen ging ik elke week achter een fles Dettol in de apotheek.

Na maanden van misbruik van Dettol begon ik uitslag te krijgen over heel m’n lichaam. Het begon met kleine blaasjes. Hoe meer ik er kreeg, hoe meer Dettol ik ging gebruiken, tot 2 flessen per week… Om nog maar te zwijgen over de liters bleekwater die ook de revue passeerden.

Op een dag had ik alles gepoetst met Dettol en bleekwater. Ik ging buiten zitten met het ondertussen voor mij dagelijkse routine van het hand- en voetbadje. Daarna ging ik binnen op mijn blote “propere” voeten en ging slapen.

‘s Morgens stond ik op in een voor mij “proper” huisje, tot ik alles goed bekeek … Alles zat onder de schimmel, alles wat ik de dag voordien had gepoetst… Ik had nog nooit een schimmel zo zien woekeren. Veel van mijn spulletjes heb ik moeten weg gooien en nog besefte ik niet dat er een probleem was.

Het poetsen werd een soort verslaving zonder het zelf te beseffen.

 

Stop !

Ondertussen waren er al jaren voorbij. Plotseling was daar de dag dat mijn lichaam niet meer wou en STOP zei!

Maar nog steeds wou ik niet luisteren. Ik had mijn lichaam helemaal uitgeput, kapot gemaakt, er zelfs het uiterste van gevraagd. Ik had mijn lichaam niet verzorgd!

Uiteindelijk ben ik bij de huisdokter gegaan waar ik vertelde over mijn lichamelijke problemen maar niet over het dagelijkse gebruik van Dettol en bleekwater. De uitslag op m’n lichaam was op sommige plaatsen verergerd tot grote open wonden. Ik heb verschillende soorten zalfjes en dergelijke gesmeerd, maanden aan een stuk … en ondertussen deed ik lekker verder met het baden. Mijn parfum was ondertussen Dettol en bleekwater geworden, erger nog, dit was mijn lichaamsgeur geworden.

Het ging van kwaad naar erger … Ik ging al wenend terug bij de huisdokter, ik werd alsmaar zieker. Ik kon tegen niets meer en kon niet meer onder de mensen komen of ik was ziek. Het was net of ik had elke week de griep.

Ondertussen was ik met het grondig poetsen al zo een 7 jaar bezig. 7 jaar met elke week 2l Dettol en liters bleekwater. Ik schat z’n 10l per week. Elke dag zo een grote fles van de Aldi.

Nu ik dit zo schrijf, besef ik zelf hoe gek het klinkt. Maar toen had ik dit echt niet door.

Ik ging terug naar mijn dokter en zei dat ik er niets meer van begreep. Uiteindelijk vertelde ik dan toch het Dettol en bleekwater verhaal. Zij schrok natuurlijk en zei dat ik hier best onmiddellijk mee stopte.

 

Ik had mezelf ziek gemaakt…

Maar luisteren was niet mijn beste eigenschap en uiteindelijk koos ik ervoor om te veranderen van dokter. Ik was ervan overtuigd dat er iets ernstig met mij aan de hand was en dat dit zeker niet lag aan het overmatig gebruik Dettol en het bleekwater.

Ondertussen werden er al feestjes overgeslagen en lag ik meer te slapen dan dat ik wakker was. Ik begon koorts te maken, hoge koorts. Ik voelde mezelf elke dag wegglijden in iets van wat ik niet wist wat het was. Elk doktersbezoek werd mij gezegd te stoppen met al die producten, maar ik wou niet opgeven.

Uiteindelijk ben ik 2 weken opgenomen om aan mezelf en de dokters te bewijzen dat ik echt ziek was. Bewijzen dat ik niet uitgeput was door mijn poetsgedrag. Hierna volgden nog enkele weken dagziekenhuis en tal van onderzoeken. Elk mogelijk onderzoek heb ik gehad. De uitslagen van testen waren allemaal goed … en door een aantal weken niet met Dettol en bleekwater te werken, gingen de plekken weg.

Nu móest ik wel aan mezelf en mijn omgeving toegeven dat ik een probleem had: ik had een poetsverslaving. Ik had mij zèlf ziek gemaakt, uitgeput, ik had mij aan schadelijke producten blootgesteld.

Toen ik dit eindelijk besefte, heb ik mij nog nooit zo alleen gevoeld. Ik was zo bang om naar buiten te treden hiermee. Ik had gelukkig mijn huisdokter en ondertussen was er ook psychologische begeleiding opgestart en medicatie want ik had ondertussen ook angstaanvallen gekregen, ik was zo bang voor het vuil zijn.

 

Waar sta ik nu ?

We zijn nu anderhalf jaar verder, nog steeds ben ik tegenover m’n familie en vrienden niet uitgekomen voor mijn verslaving. Nog steeds ben ik bang dat ze vinden dat ik aandacht zoek.

M’n 3 beste vrienden (mijn man, mijn mama en broer) weten van mijn probleem. Zij steunen mij hier zoveel mogelijk in. Elke 2 weken ga ik bij de psycholoog en elke keer leer ik iets nieuws bij. Zoals bv mijn kleren niet te leggen aan de hand van de kleurendriehoek of de gebruiksaanwijzing te lezen op de poetsproducten. Elk product dat voor mezelf schadelijk kan zijn, heb ik gebannen uit mijn huis.

Mijn beste vriend, mijn Dettol en bleekwater, mijn product en mijn geur … mijn alles heb ik weggedaan. Ik voelde mij de eerste maanden zo alleen, en nu soms nog. Ik heb al een lange weg afgelegd en het zal nog een lange weg worden, een strijd voor heel mijn leven. Maar ik kom er!

Mijn lichaam zal nooit meer hetzelfde worden. Ik word elke dag met het misbruik van mijn poetsproducten geconfronteerd. Dit is een deel van mezelf geworden waar ik moet mee leren leven.

Ik wil deze producten zeker niet afkraken, het zijn goede producten. Maar ik wil zoveel mogelijk mensen waarschuwen voor de gevaren als dit misbruikt wordt.

 

Anonieme getuigenis, 27/07/2018